… түмэн түгжил /Фельетон/

Ерөнхийлөгчийн
хэлсэн түгжил жирийн иргэд бидний амьдралд алхам бүр л тохиосоор л байна. Өглөө сэрлээ… Ингээд л түгжил эхэлж байгаа
юм. Шууд утгаар нь ойлгох хэрэгтэй. Өчигдөр гэртээ оройтож орсноос болоод
хоолоо мөн л оройтууллаа. Унтахын өмнө идсэн хоол яаж ч сайн байх вэ. Энэ нь
өглөө сэрмэгч гэдэсний түгжирлээр үр дүнгээ өгч, нойлын өрөөнд багагүй хугацаа
зарцуулах шаардлагыг бий болгоно.

 

За тэгээд санд мэнд цай залгиж
аваад ажлын зүг хариалгана даа. Автобусны буудал дээр мөн л түгжил. Чиглэлийн
нийтийн тээвэр ирмэгц урд хаалган дээр бүтэн автобус хүн түгжилдэн чихэлдэнэ.
Дундуурхан чихэлдсэн бол автобусандаа сууж амжина, чадахгүй бол хохь болж дараагийн
автобусыг хүлээж 10-20 минут зогсоно.

Ихэнх дээ хамрынхаа урдуур
хаалга хаалгуулдаг хүн өнөөдөр аз тайрч бөгсөө тасдуулах шахам болж байж л
багтав. Жолооч нэлээд ууртай нэг хялам хийж харснаа буусан хүнийхээ зайгаар
хойшоо яваарай хэмээн мань мэтийг зандрах нь юу ч биш. Ингээд л буусан хүний
зайгаар зарим хүнд хулгайч, зарим хүнд бүдүүлэг хөдөөний амьтангаараа
дуудуулсаар ажлын өмнөх автобусны зогсоол дээр ирнэ дээ.

Өнөөдөр ч харин азтай агаар
дээгүүр явсаар ажлын цаг эхлэхээс таван минутын өмнө буудал дээр буучихлаа.
Үүндээ баярлаж ганц кофегоор өөрийгөө шагнах санаатай дэлгүүр ортол надтай адил
кофе авах гэсэн зарим нь шараа тайлахаар гоймон сугадсан, хоноцын үнэрээ
дарахаар бохь руу гараа сарвайсан хүмүүсийн дунд хавчуулагдах нь тэр. Ээ бурхан
минь больё… Цайны цагаар л болохоос гээд буцаад гарах гэтэл зай алга шүү.
Ерөөсөө нэг чигийн урсгалтай дэлгүүр орсон л бол худалдагчийн дэргэдүүр
өнгөрөөд улаан малгайтай хүүхний чиглэлд түрэгдэж явсаар буцаж гарах ганц л
чиглэлтэй болчихсон байна. Нөгөө таван минутын өмнө буусан маань талаар болсон
нь тэр л дээ. Одоо яая гэхэд өөрийгөө шагнах гэсэн ийм л түгжилтэй таарчихлаа.

Арай л гэж нэг еэ еэ бөөвөө
аваад ажил руу ортол лифтний урд дахиад л түгжил. Яачихсан амьдрал вээ… Хувь
тавилантайгаа эвлэрээд хоёр дугаар ээлжээр лифтэнд суугаад давхартай буулаа.
Ажлаас аль хэдийнэ 15 минут хоцорчихож. Хуруугаа дарж бүртгүүлэх гэтэл манай
үеийнхэн хойно хойноосоо хуруу дарахаар хүлээж зогсох нь ойлгомжтой. За ингээд автобусны буудал дээр таван минутын өмнө
буусан би гэгч ажлын ширээн дээрээ 25 минутын дараа ирж суух нь тэр дээ. \”Түгжил,
түгжил, түгжил энэ ертөнцийн түмэн түгжил. Эрүүл биеийн стрэсстүүлдэг түгжил”
гэж үглэсээр компьютерээ асаалаа.

Цахим хуудсаар олж үзсэн мэдээ,
мэдээллүүд бүгд л түгжил… Төсөв батлах гэсэн завсарлага авлаа, Өршөөлийн
хуулиар завсарлага авлаа, Сайд томилох асуудлаар завсарлага авлаа, Байнгын хоро
ирц хүрээгүй учраас хойшиллоо, Дулааны цахилгаан станцыг энэ жилдээ хүлээлгэн
өгөх боломжгүй боллоо, эдийн засаг хямралтай байгаа учраас эмнэлэг барих ажлыг
дараа жил рүү шилжүүллээ… гэх мэтчлэн. Цааш бичвэл түгжил бус улс төрийн
сэдэвтэй нийтлэл болох гээд байна. Тиймээс энэ хэсгийг алгаслаа.

Ажлын цаг дуусав. Гэртээ
харихын тулд мөн л түгжилтэй нүүр тулгарна даа. Автобусаа хүлээж, хүлээж сууж
аваад хөл газар хүрэхгүй чихэлдэж явсаар гэрийн гадаа ирлээ. Дахиад л лифтний
өмнө бөөн хүмүүс. Яршиг … гэж бодоод 11 давхар руу шатаар өгслөө дөө. Харин
энд чинь ёстой түгжил гээд байх юм алга. Гэвч суугаа ажилтай миний бие өөрөө
олон давхар руу өгсөхөд тагларч, түгжирчих гээд хэцүүхэн л гарч ирэв. Гэртээ
орлоо дулаахан сайхан уур амьсгал, халуун хоол, өвөр рүү мацах үр хүүхэд… Энд
л аз жаргал байна. Гэвч өдөржин түгжилдсэн хүн тэрхүү сайхан уур амьсгалд уур
уцаар авч ирээд асгах нь элбэг.

За хүмүүс минь нэгэнтээ л өнөө
маргааш даа түгжил арилахгүйгээс хойш, гэрийнхээ хаалганы цаана түгжилээ хаяж
сурцгаая. Бурхан минь таниас гуйя… түмэн түгжлээс ангижруулж өгөөч.

Амар