![\"\"](http://undesten.mn/uploads/posts/2016-07/1469409057_korea.jpg "\\"\\"")
Өд хурааж байхдаа тэнцвэрээ сайн олж зогсохгүй бол дэнжигнээд, өөрөө унахаас гадна өднүүд нураад их хэцүү… 30-аас дээш жинтэйг нь даахгүй учраас өргөгчөөр хураадаг. Өргөгчөөр хурааж байх үед, бид хажуу талаас нь түших, эсвэл дээшээ гарч өргөгчөөр өргөөд өгсөн өдийг татаж аван хураах ажлыг хийдэг байлаа.
Үдээс хойш контейнергүй бол дотоодын хэрэгцээнд ба гадаад руу илгээх өднүүдийг машинд ба контейнерт ачдаг юм. Мөн агуулахад нурсан өднүүдийг хураах гээд ажил мундахгүй. Контейнер ачихад бидний хэрэг бараг хэрэггүй.
Үйлдвэрийн хоёрдугаар давхарт бэлдээд тавьсан өднүүдийг тэргэнцэр дээр хураан түрж авч ирээд, тэнд байгаа нүхээр нэгдүгээр давхар руу унагаадаг. Тэгээд бууж ирээд, нөгөө өднүүдээ тооноос нь шалтгаалан 5-10 ширхэг шуудайтай өдийг хавчдаг машинаар хавчиж, мөн өргөгчөөр хавчаад, контейнерт ачдаг юм.
Бид зөвхөн хавчдаг машинд хийн, хавчих ажлыг хийдэг юм. Тэр үйлдвэрт өднүүдийг хольж, стандартын дагуу хувцас, хөнжлийн гээд цагаан, саарал хоёр өнгөтэйгээр үйлдвэрлэн шуудайнд савладаг. Хятад, Тайван, Филлиппин, Япон, Польш, Унгар гэх мэт орнууд руу болон дотоодын зах зээлдээ нийлүүлдэг юм.
Өд халуун учраас, байнга л хөлс гарч байдаг. Би уг нь говийн хүн тул бусад хүмүүсийг бодвол, хөлс тэр болгон гараад байдаггүй. Гэхдээ тэр үйлдвэрт ажиллах хугацаандаа их турсан. Зун бол хөлс байнга урсаад, өмдний зах нойтон явдаг болсон…
Өдний үйлдвэр Бямба, Ням гаригуудад амардаг боловч зарим үед бид нарыг ажиллуулдаг байсан. Өдний үйлдвэрийн бригадын дарга нь залуу хүн боловч архинд нугасгүй дуртай… Тэнд ажилладаг Хятадууд түүнийг архиар угжаад сургачихсан байсан.
Бямба, Ням гаригуудад бид нарыг дуудвал, бид нар дундаасаа мөнгө нийлүүлээд, архи, пиво авч өгдөг юм. Дарга нар байхгүй тул өглөө очоод ууна… Орой илүү цаг хийхдээ заавал 22.00 хүртэл ажилладаггүй байсан. Ажлаа дуусвал яваад өгнө.
Харин Солонгосчууд цагаа хурууны хээгээр бүртгүүлдэг тул цагаа бариад амрах өрөөндөө амардаг байлаа. Гадаад ажилчид карт дарж, цагаа бүртгүүлдэг юм. Тиймээс бид нарыг явсны дараа Солонгосчууд цагаа бүртгүүлэх үедээ бидний картыг бичүүлчихдэг байсан.
Цээмаа долоон хоногт амрах өдрөө манайд ирж, миний долоон хоногийн хоолыг бэлдэж өгөөд явдаг байлаа.
2013 оны 1 сарын 19 Бямба гариг. Би өдний үйлдвэрт байнга ажилладаг байсан боловч заримдаа хагас, бүтэн сайнд ажил олгогчоос ажилд гардаг байлаа. Өглөө сэрээд өнөөдөр арбайтанд явах уу, яах уу гэж хэсэг бодож хэвтэв.
Урд нь ингэж сэтгэл хоёрдож байсангүй, шууд л явдаг байлаа. Яагаад энэ өдөр ийнхүү байснаа ойлгодоггүй юм. Өглөө 06.10 гээд ажил олгох газраа очоод, 07.00 цагийн үед ажилд гарав.
Нас ахимаг хоёр Солонгостой, Чон ан хотод байх, Вон жү үйлдвэрийн агааржуулалтыг сайжруулахаар, нэмэлт сэнс байрлуулах ажил юм байна. Тус үйлдвэр нь янз бүрийн хүнсний бүтээгдэхүүний, гялгар уутуудыг үйлдвэрлэдэг тул химийн бодисны үнэр маш ихтэй юм билээ.
Үйлдвэрт дөнгөж ороод, миний толгой хэсэг мансуурснаа сүүлдээ дассан. Үнэр ихтэй тул үйлдвэр, агуулах хоёрынхоо дундах хананд 1.5*1.5 м-ийн хэмжээтэй том сэнс тавиулахаар болсон аж. Үйлдвэрийн тааз нь их өндөр. Бараг хоёрдугаар давхарт шахуу ханыг нь зүсэж, сэнсээ суулгах болов.
Хэдийгээр дээшээ өргөдөг машинаар өргүүлсэн боловч тэр машин нь эцэстээ тулаад, түүнээс дээр гишгэх газаргүй. Цахилгаан, холбооны утасны тогтоогч, хөдөлгөөнтэй гишгүүр дээр, ямар нэгэн хамгаалалтын бүсгүйгээр, өндөрт сэнсээ суулгах гэж байх үед сэнс ямарч холболтгүй мөртлөө агуулахын агаарын урсгалд орж, гэнэт эргэх үед, миний зүүн гарын чигчий хуруу, дунд үеэрээ гэмтэж цус гарсан…
Би сэнсээ зүүн мөрөөрөө тулаад, баруун гараараа зүүн гарынхаа гэмтсэн хурууны цусыг тогтоон бариад, нөгөө хоёр Солонгостоо хуруу гэмтсэн тухай хэлсэн. Тэр үед бид сэнсээ суулгаад, бэхлэх ажлаа хийж байлаа.
Тэр хоёр намайг хуруугаа төмөрт эсгэсэн гэж бодсон бололтой. Түр буугаад лентээр орооё гэлээ. Бид нарт боох материал, лент юу ч байгаагүй. Би ариун цэврийн цаасны гялгар уутаар хуруугаа ороож, цахилгааны хар лентээр боож цусаа тогтоосон.
Энэ үед цаг 14.00 өнгөрч байсан боловч тэр хоёр ажлаа дуусгаад явъя, чи гадаа машиндаа суугаад хүлээж бай гэсэн. Би өөрөө унаагүй, хүний машинд сууж яваа тул хүлээхээс өөр аргагүй. 16.00 цаг гээд ажлаа дуусгаад, эмнэлэг рүү явсаар, 18.00 цагт эмнэлэг дээр очтол,шөрмөс нь тасарсан тул энд залгахгүй.
Өөр том эмнэлэгт оч! гээд анхны тусламж үзүүлсэн. Бид ойрхон байх, Дан гүг их сургуулийн эмнэлэг дээр очсон боловч тэнд бас залгахгүй гэв. Тэр эмнэлгийн ажилтан бид нарт Сөүлийн эмнэлгийн утасыг өгсөн.
Надтай хамт явсан Солонгос тэр эмнэлэг рүү яриад, тэдний түргэний машин, бид нарыг Сөүлийн хурдны замын товчоон дээр тосч авахаар тохироод, бид хоёр Сөүл рүү явав. Бямба гаригийн 18-19.00 цаг гэдэг бол машины бөөгнөрөл ихтэй, ачаалалтай үе…
Бид явсаар 20.00 цаг өнгөрч байхад, Сөүлийн хурданы замын товчоогоор гарч ирэхэд, тус эмнэлгийн түргэний машин тосч, намайг суулгаад, нөгөө Солонгосыг араас ир! гэж хаягаа өгчихөөд, бид хөдөлсөн.
Түргэний машин дохиогоо дуугаргаад, арай л эсрэг урсгалд оролгүй, замын голын шар шугам дээгүүр давхиад л… Машинууд зам тавьж өгөөд л, зам тавьж өгөх боломжгүй бол дороо зогсоод л, зам гаргаж өгөөд байсан.
Намайг 14.00 цагт бэртээд их удсан гээд шууд шинжилгээ аваад, 21-23.00 хүртэл хагалгаанд оруулсан. Хагалгааг хагас мэдээ алдуулагчтай хийсэн. Зүүн гарын чигчий хуруу болоод тэр үү, баруун гарын суганд зүүгээр хатгаад, мэдрэлийг нь хайгаад л…
Мэдрэлийг нь олохоор тогонд цохиулж байгаа юм шиг жирс хийдэг юм билээ. Би хагалгаа хийлгээд, шууд харина гэсэн чинь болохгүй. Эмнэлэгт доод тал нь тав хонох шаардлагатай гээд шууд хэвтүүлсэн. Би эмнэлэгт долоон хоног хэвтсэн. Даатгалгүй тул эмчилгээний төлбөр 3.500.000 вон гарсан.
Эмчилгээний зардал дээрээс хамаг асуудал үүссэн. Эмнэлэг дээр тус үйлдвэрийн аюулгүй ажиллагааг хариуцсан хүн ирж уулзсан юм. Тус үйлдвэр 1.000.000 вон төлнө. Үлдснийг нь намайг төл! гэсэн.
Би ажлын байран дээрээ гэмтсэн учраас, үйлдвэр 2.500.000 воныг төлөөд, би үлдсэнийг нь төлье! гэхэд чи хууль бусаар ажиллаж, амьдардаг тул чамайг нутаг буцаана! гэж айлгасан. Миний гэдэн хөдлөөд, нутаг буцах юм бол би ямарч мөнгө төлөхгүй.
Би Солонгост 10 жил ажилласан тул та нар бүх төлбөрөө төлөөд, намайг хурдан эмнэлгээс гарга! гэсэн. Намайг тэгж хэлэнгүүт нөгөө Солонгос нилээн хүнд байдалд орсон. Тэр Солонгос эмнэлэгт нэг доор ийм их мөнгийг өгөх аргагүй. Сард бага багаар төлье! гэж тохирсон.
Мөн намайг албадлагаар гаргахад, улсаас нь төлбөр төлдөг түүнд хамруулна гэж тохирцгоосон. Тэр улсаас гарах мөнгө нь намайг хилээр гарсан тохиолдолд ордог тул намайг хурдан гарна! гэсэн. Тиймээс миний паспортыг надаас нэхсэн. Би ажил дээрээ гэмтээд шууд эмнэлэгт ирсэн тул паспорт гэрт байгаа гээд өгөөгүй.
Тэр Солонгос 17.00 цагт Чон ан хотод надтай уулзаж, миний паспортыг авахаар тохироод, бид салцгаасан. Би 16.00 гээд гэртээ ирээд, паспортоо аваад, автобусны буудал дээр очоод, нөгөө Солонгос руугаа яриад, хэдэн цагт уулзах уу? гэтэл 18.00 цагт уулзана. Гэртээ хүлээж бай! гэж надад томорсон.
Үргэлжлэл бий
Ц.Эрдэнэбат
