Эрт урьдын цагт маш том алимны мод байжээ. Тэр модны доор нэг жаахан хүү өдөр бүр ирж тоглодог байж. Хүү модны орой дээр авиран гарч, алимнуудыг нь идэж, ядрахаараа сүүдрэн дор нь нойрсоод авдаг байв. Тэр модонд хайртай, мод ч бас түүнд хайртай байжээ. Цаг хугацаа урссаар л…
Жаахан хүү том болж, модны доор өдөр бүр ирэхээ болив. Нэг өдөр хүүг эргээд ирэхэд нь мод зүйргүй ихээр баярлаж “Над дээр ирж тоглооч” гэж гуйжээ. “Би одоо хүүхэд биш болсоон. Модны доор тоглодог нас өнгөрсөн” гэж тэр хэлжээ. Хүү цааш нь “Би өөр тоглоомтой болмоор байна. Надад мөнгө хэрэгтэй байна” гэхэд мод “Уучлаарай, надад мөнгө байхгүй…гэхдээ чи миний алимнуудыг авч зарж болно шүү дээ” хэмээн хариулав. Хүү модонд байсан бүх алимыг түүж аван баяртай нь аргагүй яваад эргэж ирсэнгүй.
Мод гунигтай болжээ…Өөр нэг өдөр хүүг эргээд ирэхэд мод бас л хэмжээлшгүй ихээр баярлаж “Над дээр ирж тоглооч” гэж гуйв. “Надад тоглох цаг алга аа. Би эхнэр хүүхдийнхээ төлөө ажиллах ёстой. Бидэнд байшин хэрэгтэй байна. Та надад туслаж чадах уу?” гэж хүүг асуухад “Уучлаарай, надад байшин байхгүй л дээ. Гэхдээ чи миний мөчирнүүдийг огтолж аваад тэрүүгээр байшин хийж болох л юм” хэмээн мод хариулав. Тэгээд л хүү бүх мөчирнүүдийг нь тайрч шуудайлаад, нүүр дүүрэн инээмсэглэсээр явчихлаа. Гэвч бас л эргэж ирсэнгүй.
Мод бүр ч их ганцаардаж, гуниглав. Зуны нэгэн нар шарсан халуун өдөр хүүг ирэхэд мод сэргээд л ирэв. Тэгээд түүнийг сүүдэрнийхээ дор тоглохыг гуйхад хүү “Би хөгширч байна. Аяллаар явж амармаар байна. Гэвч завь байдаггүй ээ” гэж хэлэв. “Их биеэр минь завь хийчих. Тэгээд чи аз жаргалтай болох болно” гэж хэлэхийн завдалгүй хүү модны их биеийг огтолж авжээ. Хүү эргэж ирэлгүй өнө удав.
Хамгийн сүүлд, олоон жилийн дараа тэр эргэж иржээ. “Уучлаарай хүү минь, надад чамд өгөх юу ч алга. Идэх алим, авирах мөчир, сүүдэрлэх их бие ч алга. Үхэж байгаа үндэс минь л байна” гэж мод хэлжээ. “Надад нэг их юм хэрэггүй ээ. Би амьдралыг туулсаар ядарч байна. Амрах газар, дэрлэх юм л хэрэгтэй байна” гэхэд мод баярлан “Өө, ашгүй. Амрахад чинь миний үндэс яг тохирно. Нааш ир, надтай цуг хэвт” гэжээ. Хүүг дэрлээд хэвтэхэд мод нулимастай нүдээр жаргалтайяа инээмсэглэв…
Энэ бол бүх хүнд зориулагдсан үлгэр. Мод бол бидний эцэг эх юм. Бид бага залуу насандаа аав ээжтэйгээ хамт байх дуртай байдаг. Гэхдээ өсөж том болсныхоо дараа тэднийг орхиж, өөртөө ямар нэг юм хэрэг болох үед, эсвэл асуудалд орохоороо л тэдэн дээр очдог болчихдог. Харин юу ч тохиолдсон байсан аав ээж нар биднийг аз жаргалтай байлгахын тулд бүхнээ өгөхөд бэлэн хэвээрээ л байдаг. Энэ үлгэр дээр гарч байгаа хүүг та харгис хэмээн бодож болох л юм. Гэвч бидний ихэнх нь өөрсдөө ч мэдэлгүй эцэг эхдээ яг түүн шиг л ханддаг шүү дээ.
