БНСУ-д ажиллаж, амьдарч байсан он жилүүд – 27 /цуврал/

 

Би Монголд Радио Телевизийн Дамжуулах станцад хамт ажиллаж
байсан Базарыг Солонгост миний дараа ирсэн гэж, Сийлэгээс сонссон цагаасаа
эхлээд, таньж, мэдэх хүн байвал сурдаг байлаа.

Мөн Мглрадио.комын \”Эрэл сурал\” буланд түүнийг
хайсан зар хүртэл бичиж байсан.

Монгол руу станцынхнаасаа утасны дугаарыг нь олоод өгөөч
гэхээр бид нартай харьцдаггүй. Найзуудтайгаа интернетээр харьцдаг гэхээс өөр юм
хэлдэггүй байв.

Намайг Янг жигийн ажил олгох газрын эзэн нэг удаа намайг
ажилд хүргэж өгөх замдаа цаг эрт байна. Энд чиний ажиллаж байсан адууны
фермерийн ойрхон, цөөхөн морьтой өөр басфермер бий.

Тэнд нэг Монгол залуу ажилладаг юм. Чи таних уу, тийшээ
очиж, кофе ууя гэлээ. Тэгээд бид хоёр тэр Монгол залуутай уулзсан.

Би тэр Монгол залууг танихгүй юм билээ. Намайг Монгол
телевизэд ажиллаж байсан гэхээр тэр залуу Кёнги аймгийн Ханам хотод, Телевизэд
ажиллаж байсан, Базар, Болор гэж хоёр хүн байдаг гэлээ.

Би тэр залууд наад хоёр хүнийг чинь би олон жил эрээд
олохгүй байгаа юм аа. Миний утасны дугаарыг тэд нарт өгөөрэй!

Надтай заавал ярих ёстой хүмүүс шүү гээд би утасныхаа
дугаарыг үлдээгээд явсан. Хэд хоногийн дараа Базар над руу ярьж, түүнээс хойш
бид хоёр холбоотой байсаар, 10 сарын эхээр Ургацын баярын амралтаараа Базар,
Болор, Төр бид дөрөв уулзаад, Базарын машинаар далай руу явцгаасан.

Бид нар хоёр өдөр Кванг ду аймгаар сайхан зугаалсан.
Өөрсдийн машинтай тул хүссэн газраараа л орж явлаа. Базар бид хоёр нас чацуу
боловч тэр манай станцын ахлах инженер, сахалтай гээд би цагаан сараар байнга
тэднийд очиж золгодог байсан.

Гэхдээ би Базарыг ”Дарга” гэж дууддаг байв. Манай Болорын
гарын цай шиг тийм гоё амттай, сайхан цайг өмнө нь би цөөхөн ууж байсан гэдгийг
хэлэх хэрэгтэй.

Болор бол үнэхээр хоол, цай сайтай. Манай Даргыг олон жил
гар дээрээ бөмбөрүүлж байсан даа…

2009 оны нэгдүгээр сард хүү маань Дээд сургуулиа төгссөн. Би
Солонгос улсад хамт байгаагийн хэрэг, хүүгийнхээ төгсөлтийн баяр дээр очиж,
баяр хүргэж, Цэцэгийн баглаа барьсан.

Тэр сургуульд анх олон Монгол оюутнууд суралцаж байсан юм.
Хоёр жил гаруй болоод, ихэнх оюутнууд сургалтын төлбөрөө төлөөгүйгээс нутаг
буцсан юм билээ.

Тэнд хараар ажиллаж, амьдарч байсан эцэг, эхтэй хэдэн оюутан
нь сургуулиа төгссөн дөө…

Хүү дипломоо аваад, ангийнхаа дарга Солонгос залуугаас, одоо
хаачих уу гэж асуутал, нөгөөх нь одоо харихгүй юү?! гэж билээ…

Би ч бас хаа нэг газар ангиараа орж, хооллох байх гэж бодож
байснаа нуух юу билээ! Гадаадад суралцаж буй, оюутнуудын хажууд хэн нэг нь
байж, тус болохгүй юм бол тэд өөрсдөө ажиллаад, сураад, төлбөрөө олно гэж
байхгүй.

Хүү ч сургуулиа төгслөө. Би Монгол руугаа буцна гэсэн бодлоо
өөрчиллөө.Яагаад гэвэл Монголд Баклаврын зэрэгтэй хүнд ажил олдохоо болилоо
гэсэн яриа их дуулдах болсон юм.

Манай эхнэрийн том эгчийнх нь охин Чонг жү хотын Чүнг Бүк
Дээд Сургуульд Докторантурт сурч байсан юм. Би түүнд дүүгээ
тэтгэлэгтэйгээр Магистрт сургах боломж байна уу? гэж захиж байсан юм.

Бидний аз таарч хүү маань тэдний сургуульд сарын 400.000
воны тэтгэлэгтэйгээр Магистрт 2.5 жил суралцахаар болсон.

Хүү өөрийнхөө төгссөн сургуулийнхаа Магистрт 1.200.000 вон
төлөөд суралцах хүсэлтэй байгаагаа надад хэлсэн. Тэндээ дахин сурвал би бас л
төлбөрийг нь төлөх болно.

Тиймээс би тэтгэлэгтэй сургах боломжийг ашиглахыг зорьж
байлаа. Хүү тэтгэлэгтэйгээр сурвал, би төлбөрөөс чөлөөлөгдөж, тэр мөнгөө өөр
зүйлд зарцуулах нь бидэнд ашигтай байлаа.

Би үнэндээ олон жил Төлбөрийн дарамтанд нуруугаа элээсэн
\”Морь\” шиг болсон тул түр боловч чөлөөлөгдөхийг л хүсч байлаа…

Хүү тэр намартаа Монголоос найз охиноо авчирч, БНСУ-д суугаа
Монголын элчин сайдын яаман дээр очиж, гэр бүлээ батлуулсан нь миний амьдралд
тохиолдсон баярт мөчүүдийн нэг билээ!

Ингээд тэр хоёр маань сургуулийнхаа ойролцоо байр хөлслөн
тусдаа амьдарсан. Манай бэрийн ээж бас Сувон хотод ажиллаж, амьдарч байсан,
Одоо ч тэндээ амьдарсаар байгаа.

Манай худын уг гарал нь Чойрынх юм билээ. Худ бид хоёр тэд
нарыг дэмжин, хоёр талаас нь тусалцгааж байлаа.

Монголд эхнэр маань бэрийн аав, өвөө, эмээ нар дээр очиж
/Бага нуурт амьдардаг/, Бэр гуйх ёслолыг хийж, бид нар ёс журмаар нь айлын
охиныг хүүдээ авч өгсөн.

 

 

Үргэлжлэл бий