50 гарсан цоглог эмээ нар

Хотын төвийн нэгэн зоогийн газарт хоолны меню хараад сууж байлаа. Гэнэт бариу жийнс, хүнд ногоон “мартенз” ботинкоор гоёсон бүсгүй хүний хөл “кадрт” минь ороод ирэх нь тэр. Ямар дэгжин амьтан бэ? гэж бодоод дээш харвал дэгжин амьтан маань 60 гарсан байлаа.

Орос оронд урд өмнө ийм зүйл байсангүй. 50 гарсан эмэгтэйчүүдийг пирожки хийх, ач зээгээ харах, ороолт бээлий нэхэнгээ “Маяк” радионы дуунд аажмаар унтрах хувь тавилан л хүлээдэг байв. Дээр нь “эмээ” гэх үг яг л ял мэт сонсогдоно… “Эмээ минь зүгээр л гэртээ сууж бай. Эрин үе чинь өнгөрчхөөд байна. Цонхоор ширтэн тагтаа хооллоод, чимээгүйхэн бөмбөрөх нулимсаа хормогчиндоо арчаад сууж бай” гэж байгаа мэт…

Гэтэл эд нар хаанаас ч юм бүү мэд гараад ирсэн! Цоглог эмээ нар… 50 хол гарсан. Тэд спортлог, цоглог, тасархай… Залуу халуун нас нь 1980-аад оны үед таарсан тэд “Эрх чөлөө” гэгч инээлгэдэг хийг цээж дүүрэн амьсгалж аваад тэр чигээрээ инээж хөөрч яваа хүмүүс. Виктор Цойгийн нэгэн дуунд “Шөнөжин ууж, өглөө хүртэл наргив” гэдэг шиг л…

Би гэдэг хүн хоёр экс хадам ээжтэй. Хоёулаа л сайхан сэтгэлтэй. Би одоо хэр нь тэдэнтэй сайхан харьцаатай явдаг. (Дашрамд хэлэхэд хадам ээжүүдийн тухай элдэв онигоонд би дургүй. Арчаагүй юмнууд л шартахаараа тийм онигоо зохиодог байх. Манай хадам ээжүүд бол хамгийн шилдэг нь). За тэр ч яах вэ… Хадам ээжүүд маань хоорондоо 25 насны зөрүүтэй. Энэ бол асар том зөрүү… бүхэл бүтэн хоёр үе гээд бод доо. Тийм ч учраас сэтгэлгээний хувьд тэс ондоо байх нь ойлгомжтой. Нэг нь ач хүүхдээ гарангуут шууд тэтгэвэрт гарч сонгодог орос эмээ болж хувирсан. Нэг тийм нүдэнд дулаахан, хөөрхөн…

Хоёр дахь нь ажлаа ч гялалзуулчихна, волейбол ч тоглочихно, цанаар ч гулгачихна. Маникюр, педикюрыг бол байнга хийлгэнэ. Үсчин, гоо сайхны салоны дэргэдүүр зүгээр өнгөрнө гэж үгүй. Тэрээр залуу охиноосоо ч илүү цоглог бөгөөд эрч хүчтэй. Дээр нь супер дупер эмээ… зээ охин нь түүнд ухаангүй сайн. Өө тийм, дээр нь бас юм нэхнэ. Нэг үгээр хэлбэл юм юмыг л амжуулдаг хүн.

Цоглог эмээ нар бол манай эрин үеийн феномен. Би тэдэнд нугасгүй… Эр хүн 50 гарахаараа авах юмгүй болдог. Буйдан… зурагт… пяав гээд л… Их л сайндаа жилдээ нэг удаа загсанд явдаг. Явахад бэлдэх нь яг л Марс руу экспедицээр нисэх гэж байгаа мэт… эгээтэй л скафандр авах нь холгүй гээч. Тэгээд яг авдагийн даваан дээр хуруугаа зүсчхээд: “Ёооо… би явж чадахгүй нь шиг байна… түргэн дуудаарай!” гэнэ. Харин цоглог эмээ нар бол өөр… ганц ч хором зүгээр суухгүй.

Ихэнх эмэгтэйчүүдэд нэг нийтлэг зовлон бий. Жишээ нь, ресторанд хэн нэгэн хүнтэй оройн хоолонд орохоор боллоо гэж бодъё. Тэгээд урд өдрөөс нь эхлээд биеэ бэлдэж эхэлнэ. Тэгснээ яг сүүлчийн мөчид: “Ерөөсөө явахаа болилоо!” гэдэг. Харин цоглог эмээ нарт ийм асуудал байхгүй. Тэд гаднах төрх байдалдаа сэтгэл хангалуун явдаг. Сэтгэл дундуур байсан ч… тоохгүй: “Театр, нийллэг, фитнес зал руу УРАГШ АА!” гээд л гарч одно.

Миний нэг найз фитнес төвд багшилдаг юм л даа. Тэднийд 60 гарсан эмээ нар их олон байдаг гэсэн. “Тэд өгзгөө чангаруулах дасгал хийхгүй нь мэдээж. Ихэнх нь усан бассейн, иог, боди балетаар хичээллэдэг” хэмээн найз маань ярьсан юм. Тэд зовлон тоочдоггүй, Елена Малышевагийн эрүүл мэндийн тухай нэвтрүүлгүүдийг үздэггүй. Тэд өөртөө арчаатай… бүрэн дүүрэн амьдралаар амьдрах гэж юу болохыг жинхэнэ утгаар нь харуулж яваа хүмүүс. Тэд бүр ач, зээ охидоо дагуулж ирдэг гэнэ. Цаадуул нь ч найзуудтайгаа уулзахдаа эмээгээ дагуулж явахаасаа зовдоггүй байх. Учир нь эмээ нар нь үлбэгэр уйтгартай найзуудыг нь доргиож өгдөг нь гарцаагүй.

Элдвийн загварын шоунд дан цоглог эмээ нар ирсэн харагддаг… харин залуучууд бол цөөхөн. Учир нь тэд гэр гэртээ сериал үзээд завгүй. Цоглог эмээ нар хаана л бол хаана явж харагддаг. Тэдний залууд үзэж харах юм хомс байсан болохоор тэд үзэж харж амжаагүй бүхнээ одоо нөхөж байгаа нь тэр биз ээ.

Тэд уй гашуу, гарз хохирол, зовлон шаналал гээд олон зүйлийг ардаа орхисон. Эр нөхрийнхөө давхар амьдрал, ааштай хүүхдүүд, анхны үрчлээсийг ч тэр… Одоо бол зовлон шаналал үгүй, хүүхдүүд нь насанд хүрч өөр өөрийн амьдралтай болцгоосон. Үрчлээс яасан бэ? гэж үү… Яах вэ… ямар үрчлээстэй гээд боож үхэлтэй нь биш. Цоглог эмээ нар гоо сайхны хагалгаа хийлгэдэггүй. Гэхдээ өглөө, оройдоо тос мосоо бол заавал түрхэнэ. Үсээ ч будуулна.

Тэд хувцсаа тохируулж өмсдөг бөгөөд огт утгагүй харагддаггүй. Залуу охид бүсгүйчүүд л утгагүй хувцасладаг: хачин цүнх, хямд хийц муутай даашинз, загвар нь хуучирсан жийнс гээд л… Залуу байхад энэ бүхэн чухал санагддаг л даа. Учир нь чи нийгэмтэй “гэрээ” байгуулсан байдаг бөгөөд гэрээнийхээ дагуу элдэв стандарт, хэлбэр загварт нийцэх ёстой. Үндсэндээ чи бол нийгмийн планктон л гэсэн үг.

Харин 50 гараад ирэхээр өнөөх гэрээ хүчингүй болдог. Алдарт Изабелла Росселлини: “Нас бол эрх чөлөө” хэмээсэн байдаг. Чи хэнд ч ямар ч өргүй, хүссэнээрээ амьдрах эрх чөлөөтэй. Эрчүүд өгзгийг чинь харна уу, байна уу… падгүй. Намбалаг найз авгай нарынхаа vгийг ч чи тоохгүй.

Улаан үс, цэцэгтэй алаг даашинз, кед… Яг л Сукачевын дуунд гардаг шиг “Миний жаахан бэйб”. Энэ эрх чөлөө нь, энэ инээд нь, энэ аажим алхаа нь тэднийг үнэхээр секси харагдуулдаг. Ресторанд зэргэлдээх ширээнд “Уруулын будаг арилчхаагүй байгаа? сормуусны будаг буучхаагүй байгаа? хэмээн дахин дахин смартфондоо өөрийгөө тольдох том хөх, нугасан хошуу, дэрвийсэн сормуустай залуухан бүсгүйгээс ч илүү секси. Бүсгүй хөөрхий… эвгүй хөдлөхөөсөө ч айна, бөөн нерв… Аргагүй шүү дээ: тэр чинь нийгэмд өөрийгөө борлуулж яваа “гэрээтэй” нэгэн.

Харин хажууд минь гурван цоглог эмээ дарс шимэнгээ тас тас хөхрөлдөн сууна. Тэдний өмнө инээд хөөрөөр дүүрэн үдэш байна. Тэдний өмнө гайхалтай сайхан амьдрал байна. Ер нь сайн яривал тэд чинь ямар юмны “эмээ нар” байх вэ дээ? Тэд чинь охид… үрчлээстэй л байгаа биз… яадаг юм. Охид оо, та нартай хамт сууж болох уу? Нэг их сайхан буу халж суумаар байдаг… гэтэл залуучууд их уйтгартай юм аа.