Зам дагаж алчуур даллан зогсох тэр туранхай хєх авгайн хурц гурвалжин нvд надад даанч танил санагдав. “Хvvе ээ, чи чинь нутгийн Насанбаяр гуайн охин Чимэдлхам уу даа” гээд єєрийн эрхгvй уулга алдаж орхив. Даллуур алчуураа буулгасхийн, над дээр тогтож удаан харсан ч нэг л оноож танихгvй бололтой. Онгорхой муу сандаалнаас цухуйх хир даг болсон хумстай хєл шуумаг руугаа цуурч урагдсан богино ємд, гандаж хэлхийсэн хуучин цамц, омголтож хєхєрсєн уруул, єрмєгєн хар алчуур атгасан туранхай хєх гap, сайртсан тохой, гал нь буурсан сvvмгэр харц…
Сэмбэрvv цэцэг шиг анхилхан явсан хvний ганц охин ийм болчих гэж…
Намар оройн санагдаж, Дариймаа гуайн хусран бяруундаа /муу сvv уудаг тvнжин хар даа/ гуд татуулаад золтой л бэртчихсэнгvй. Чимэдлхамыг дэндvv эрхлvvлэх юм. Арван тав, зургаа хvрчихсэн хvvхнийг хурган дотортой дээл дэвсээд суулгачихсан, ємнє нь єрєм, боорцог, мах тавьчихсан байна. Нєгєє “Эрхийн тэнэг” чинь эхийгээ ёолоод орсон чинь “хvvе, хаая” ч гэхгvй байна шvv. Зад загначихаад гараад ирлээ. Бас дээр нь нєгєє 45-ын гутлыг намхан єсгийтэй энээ тэрээ гээд голоод ємсєхгvй байна гэнэ. Галзуурах юм, тэгэхэд миний муу охин vvр цvvрээр босч vнээ тугалаа татаад, ємссєнтэйгєє л зусах юм. За яахав, эрхийг сурахаар бэрхийг сур. Нээрэн Чимэдлхам олон дvvтэй миний дэргэд ёстой л торгонд ороолгож, тосонд хєлбєрvvлж єссєн дєє. Намайг сургууль тєгсєєд ирэхэд тэр хvн дагаад хот руу явчихсан байсан.
Насанбаяр гуайн хєл муу ч сохор хєгшнєє хєтєлсєєр л …
Эцэг хvн vрдээ гомдох шиг хэцvv юм байдаггvй юм билээ. Насанбаяр гуай дотогшоо урсаж, дотогшоо л уйлж байсан даа. Чимэдлхамыг ирнэ гэж харуулдсаар Харуул толгойн овооны ємнє дурангаа ч євєртєлж чадалгvй, амь тавьж билээ. Харин Дариймаа гуай хєлийн чимээ л гарвал “Миний охин ирж байна уу? Хєнхєр охины минь гар нь мєн ч зєєлхєн шvv” гэнэ. Сvvлдээ хот айлынхан минь зvрх алдаад эмээгийнх рvv орохоос ч эмээдэг болов. Яг амь тавихын ємнєхєн ээж намайг дуудаад “Миний охин эмээ дээрээ ор, ухаан нь орж гараад байна. Хvнээ алдсан тэр єлєгчин ирэхээсээ єнгєрсєн. Vрээ санасан эхийн сэтгэлийг эцсийн удаа амирлуулж охин нь болж очоод vнэрлvvл, миний охинд цаглашгvй буян болно” гэв. Хатаж омголтсон уруул, хонхойж ширгэсэн нvд, сэгсийсэн буурал vс, арьс нь унжсан хатингар гарнаас жийрхсэн боловч ээжийн vгнээс гарах эрх надад байсангvй.
Дариймаа эгчээ “Охин чинь ирлээ. Чимэдлхам чинь ирлээ шvv дээ” гэж ээжийг хэлээд гарыг минь єгєхєд энхрийлэн илээд нvдээ нээх гэсэн боловч чадсангvй. Vрээ санаж бэтгэрсэн эхэд зориулсан тэр нэгэн эмгэнэлт жvжгийг тавьснаа харамсан бодсоор улаан зам дээр алчуур даллан зогсох Чимэдлхамыг орой нь тэсэлгvй дайрав. “Чи намайг санаж байна уу? Чи бид хоёр нэг голын хvvхдvvд дээ. Муу аав, ээж хоёр тань чамайг мєн ч их хvлээсэн дээ” гэх vг єєрийн эрхгvй хоолой давж орхив.
Алтан дэлхий дээр аав, ээҗээ єргєх ганц охин нь болж тєрсєн тэр хvмvvний сэтгэл насны эрхээр зєєлєрч яваа бололтой. Тунгалаг нулимс хацрыг нь даган урсав. Надад тэр нулимс дэндvv vнэгvй, дэндvv хуурай санагдлаа. Сэтгэлийн буртгаа цэвэрлэх лугаа Чимэдлхамын зvгээс салаа бохир гол зам хєндєлдєн урсах нь бvр ч тээртэй.
П.АЛТАНЦЭЦЭГ
