БНСУ-д ажиллаж, амьдарч байсан он жилүүд – 40 /цуврал/

 

 

Би Инчоны нисэх буудлын цагаачлалын албаны мөрдөн байцаах газар, хоёр удаа очоод буцсанаас  хойш, хууль зүйн зөвөлгөө өгөх байгууллагаас тусламж авах нь хэрэгтэйг ойлгоод, Мгл радио.комын Зарлал булангаас Солин гэдэг цагаачлалын албанд бүртгэлтэй, хууль зүйн товчоог сонгосон юм.

   2014 оны 10 сарын 12-ны Ням гариг. 15.00 цагийн үед би тус товчооны хаягаар нь явж очоод, орчуулагч Буянаа болон захиралтай нь уулзан, би хэрэг явдлаа ярин тэд нараас туслалцаа авахыг хүссэн юм.

   Захирал бид хоёрын яриаг орчуулагч Буянаа орчуулж байлаа. Захирал надад: -Mанай товчооны дээр бас том компани бий. Тэд цагаачлалын албатай хамтран ажилладаг тул та хэзээ хүссэн цагтаа, Солонгос улсын хилээр  гарч болно.

   Энэ бүх асуудлыг манай товчоо хариуцна. Та манай товчоотой гэрээ байгуулаад, 3.000.000 вон төлөх ёстой. Мөн таны гэмтэл авсан, зүүн гарын чигчий хурууны нөхөн төлбөрт бид 5.000.000 вон авч өгөхөөр ажиллана. Хэрвээ тэр мөнгийг авч өгч чадвал түүнээс чинь 1.000.000 воныг манай товчоо авах юм.

   Бидний санал танд ямар санагдаж байна вэ? гэж надаас асуусан. Би таны саналыг зөвшөөрч байна. Гэхдээ манай хүү Солонгос улсын их сургуульд Докторантурт суралцаж байгаа. Ач нар цэцэрлэгт явдаг учраас би танай товчоонд төлөх, 3.000.000 воноо нэг мөр төлөх боломжгүй.

   Иймээс сар бүр 500.000 вон төлөх саналтай байна гэж хариулсан. Захирал миний саналыг хүлээн аваад, бид маргаашаас ажлаа эхлэх тул та бидэнд урдчилгаа 1.000.000 вон төлөх учиртай гэлээ.

   Би маргааш орой ажил тараад, 500.000 вон, энэ долоон хоногийн эцсээр 500.000 вон шилжүүлж өгье! гэсэн.Би хэлснээрээ сард 500.000 воноо шилжүүлээд л… орчуулагч Буянаа хааяа надад таны асуудлыг бид хөөцөлдөж байгаа гэж яриад л…

   Миний гэмтсэн хурууны нөхөн төлбөрийг төлөх, компани тодорхойгүйгээс надад мөнгө олдохгүй юм байна! гэж Буянаа хэлсэн.

   Би 2015 оны дөрөвдүгээр сард, тэд нарт 5 сарын 31-нд буцах, онгоцны билет авснаа хэлсэн. Хэсэг хугацааны дараа Буянаа над руу яриад: – Та захиралтай хамт 5 сарын 8-нд Ин чоны нисэх буудлын цагаачлалын албаны мөрдөн байцаах газар очиж уулзах тул өглөө 09.00 цагт манай товчоон дээр бэлэн байна уу? гэлээ.

   Би хэлсэн цагт нь очиход, Буянаа ирээгүй, захирал нь ганцаараа байсан. Захирал нь надтай мэндлээд, та түр суугаад хүлээж байгаарай! гэсэн. Буянаа ирээд надтай уулзаад, нөгөө л ярьдаг юм аа ярьсан.

   Буянаад: – Би 7 сарын өмнө танай товчоонд дээр ирж, гэрээ байгуулснаараа сар бүр тогтмол 500.000 воноо төлсөөр, одоо 500.000 вон л үлдсэн байгаа. Та нар анх надад ямар гоё юм ярьлаа.

   Одоо байгаагаа хар! Тэр цагаас хойш юу ч өөрчлөгдсөнгүй. Иймд би үлдэгдэл 500.000 воноо явах өдрөө бэлнээр төлнө. Хэрвээ та нар намайг 5 сарын 31-нд явуулж чадахгүй юм бол би тэр мөнгөнөөс чинь онгоцны билетээ, сунгах, хоол, байрны зардлаа суутгах болно.

   Яагаад гэвэл миний буруугаас биш танай товчоо гэрээгээр хүлээсэн үүргээ хангалтгүй биелүүлснээс болж байна гэж хэллээ. Буянаа та битгий санаа зов! бид таныг хугацаанд чинь гаргаж өгнө гэлээ. Гэхдээ чи миний хэлснийг захиралдаа хэлээрэй! гэсэн.

   Захиралын машинаар бид хоёр Ин чоны цагаачлалын албаны мөрдөн байцаах газар очсон. Тэнд очоод захирал маань хаашаа явах, хэдэн давхарт гарахаа мэдэхгүй байлаа. Би түүнд газарчилж явлаа.

   Бид гуравдугаар давхарт гартал, \”Өст хүн өлийн даваан дээр” гэдэг шиг намайг хоёр жилийн өмнө буцаагаагүй, нөгөө байцаагчтайгаа тааралдсан. Би захиралд энэ байцаагч намайг хоёр жилийн өмнө буцаагаагүй юм гэж хэллээ.

   Захирал тэр хамаагүй өөр хүнтэй уулзна! гэлээ. Би дотроо эд нар өөр хүнтэй яриад, тохирсон юм байхдаа гэж бодоод өнгөрлөө. Гэтэл нөгөө байцаагч маань гарч ирээд, захиралтай уулзлаа.

   Намайг удаан хугацаанд ирээгүй алга болсон гээд нилээд ширүүн байна билээ. Тэр байцаагчид: – Захирал энэ хүн манай Хууль зүйн товчоонд хандсан учраас Солонгос улсын хилээр гаргах, ямар арга байна вэ? гэдэг талаар бид та нартай ярилцахаар ирлээ! гэж хэлсэн.

   Байцаагч Монгол руу хэзээ явах уу? гэж асуусан. Би 5 сарын 31-нд явах онгоцны билет авсан гэж хариулсан. Байцаагч явах өдрөө ир! гэж хэлчихээд буцаад орсон.

   Би байцаагчийн бидэнд хандаж байгаа харьцаа, над руу харж буй харцыг ажиглаад, тэр хэрвээ намайг ганцаараа ирсэн бол шууд барьж аваад, явах хугацаа хүртэл минь хорих байсан байхдаа гэж бодож явлаа…

   Захирлын байцаагчтай ярьж байгаа байдал, замаа мэдэхгүй байгааг хараад, би захирлыг өмнө нь энд ирж байгаагүй юм байна гэж ойлгосон. Миний бодлыг мэдсэн үү, эсвэл өөрөө эвгүй байдалд орсноо гадарласан уу, захирал надад: – Би урд нь нэг удаа энд ирсэн юм аа. Тэгээд явах замаа мартсан байна гэж билээ.

   Бид хоёр 5 сарын 31-ний өглөө мөрдөн байцаах газар уулзахаар тохирч, захирал намайг Сөүлд буулгаж өгөөд, би тэндээсээ метронд сууж, нилээн яваад, Юнг ин хот руу явах, автобусанд дамжин суулаа.     

 

Үргэлжлэл бий

Ц.Эрдэнэбат