БНСУ-д ажиллаж, амьдарч байсан он жилүүд – 9 /цуврал/

 

 

Энэ үйлдвэрт
байхдаа, Англи-Солонгосоор бичсэн архи, пивонуудын нэрийг харьцуулж, бие
дааж Солонгос үсгийг сурсан.

Нэг Бямба
гаригийн орой үйлдвэрээс зардлыг нь гаргаж, бид нарыг хооллож, архи, пиво
уулгасан. Тэндээс гараад Филлиппин залуучууд намайг хамт явъя гээд, тэдний
найзуудтай уулзаж, архи, пиво ууцгаасан.

Үйлдвэрийнхээ
гадаад ажилчдаас хамгийн хөгшин нь би!

Филлиппин
залуучууд хамт усанд орохдоо, надад \”Боовоо\” харуулаад л… тэд бүгд
\”Боовныхоо\” хоёр хажуу, дээд талд нь нийт гурван шарик
тавьсан байв. Тэд надаас Монгол залуу байвал танилцуулаарай! гээд байсан.

Нэг өдөр
үйлдвэр дотор хоёр Филлиппин залуу, жаахан донгойдуу Бангладеш залууг машины
тавцан дээр хэвтүүлчихсэн, \”Боовыг\” нь оролдож байхдаа
тааралдаж билээ.

Тэгээд би
Филлиппин залуучуудыг Гомо байх гэж бодоод, дахин тэд нартай хамт яваагүй.
Хайрцагны үйлдвэрт ажиллаж байхдаа, нойтон цаас хаях гээд өргөх үедээ нуруундаа
юм оруулаад, гурав хоног ажилдаа гаралгүй эм ууж байрандаа хэвтсэн.

Хамт
ажилладаг Солонгос өглөө надтай ирж уулзаад: – 10 цагт үйлдвэрт ир! гэж хэлсэн.
Намайг эмнэлэг рүү авч явсан. Эмч үзээд, нуруу нь өвдсөн гээд эмчилгээний орон
дээр хэвтүүлсэн.

Тэр
эмчилгээний ор нь хөлний өсгийнөөс нуруу хүртэл, 15-20 минут орчим массаж
хийгээд л…тэр орноос босмооргүй санагдаж билээ.

Эмийн сангаас
гурав хоногийн эм авч өгсөн. Бүх зардлыг үйлдвэрээс гаргасан. Түүнээс хойш
өглөө босох, удаан зогсох, суухад нуруу байнга өвддөг болсон.

Кванг
жү хотод нуруу өвдөхөд 5.000 воноор зүү тавьж эмчилдэг эмнэлэг байдаг гэж
сонсоод, тэр эмнэлгийг заалгаж очсон. Намайг ЭХО-д хараад, баруун талын бөөр
өвдсөн гээд тариа хийгээд 25.000 вон авсан. Түүнээс хойш дахин бөөр өвдөөгүй.

Филлиппинүүд
Пакистан, Бангладеш, Шри-Ланкуудыг бодвол царайлаг. Пакистан, Бангладешүүд
дотуураа турсик өмсдөггүй. Бангладешүүд гэртээ цээж нүцгэн, бөгсөөрөө эрээн
өнгөтэй даавуу боодог юм билээ.

Усанд орохдоо
тэр даавуутайгаа ороод, алчуур хэрэглэдэггүй. Тэр даавуугаараа биеэ арчаад,
угаагаад хэцэн дээр тохсон харагддаг.

Пакистан,
Бангладеш, Узбекстанууд бие засаад, цаас хэрэглэхгүй бөгсөө усаар шууд угаадаг.
Тэд нар хоолоо идэхдээ халбага, сэрээ хэрэглэхгүйгээр гараараа барьж иддэг.

Узбекстан,
Казакстан, Пакистанууд нунтаг хар өнгөтэй зүйлийг амандаа хийж мохоор
тамхи шиг зажилаад, шүлсээ байнга хаяж байдаг. Пакистанууд тамхин дээрээ нунтаг
цагаан зүйлийг нэмж холиод зажилдаг.

Долдугаар
сарын дундуур Туултай гудамжинд тааралдаж, гэрийг нь мэдсэнээс хойш бид
хоёр мэндтэй явдаг болсон. Туул Солонгос улсад удсан, хэл сайтай, Польш улсад
суралцаж, эмчийн мэргэжил зэмшсэн тэр хавьдаа нэр нөлөө бүхий байсан.

Нэг Ням
гаригт Туул манайд орж ирээд, хоёулаа хамт ойрхон байдаг оймсны үйлдвэр ороод
ирье гэсэн. Тэгж би ойрхон байдаг, Монголчуудтайгаа анх танилцсан. Тэр оймсны
үйлдвэрт голцуу гэр бүлээрээ, Төв аймгийн 20-иод залуучууд, хүүхнүүд ажиллаж
байв.

Туул бид хоёр
нэг айлд ороход, тэд нар намайг Туултай яваа болохоор, Солонгос хүн гэж
ойлгоод надтай Солонгосоор мэндэлцгээсэн. Би өөрийгөө Монгол гэж
танилцуулсан. Бид хоёрыг ирсэн гэхээр бусад хүмүүс тэр айлд орж ирцгээсэн.

Туул бие
засахаар явах, үедээ тэр айлаас ариун цэврийн цаас өгөөч гэхэд, тэд нар дууссан
гэв. Туул тэгээд би \”Боовоо\” юугаар арчих юм бэ гэхэд, би анх удаа
эмэгтэй хүний амнаас олон залуучуудын дэргэд тийм үг сонсоод, түүний өмнөөс их
ичиж, толгойны маань үс босоод ирэх шиг л болсон доо!

Түүнээс хойш
тэр залуучууд бие засах үедээ тэр үгийг хэлдэг байж билээ. Хүний зан аашийг
мэдэхгүй мөртлөө дагаж яваад, өөрийгөө хүнд байдалд оруулснаа би байнга санаж
явдаг юм.

Би Солонгос
улсад ирснээс хойш анх удаа эхнэртэйгээ утсаар ярьсан. Тэгэхэд эхнэр маань
надад ихрийнхээ утасны дугаарыг өгч билээ.

Манай
эхнэрийн ихэр нь Солонгос улсад ирээд, хоёр жил гаруй болсон. Ил сан хотод
хуучин хувцасны үйлдвэрт ажиллаж байв.

Би ихэртэй нь
утсаар яриад, хэд хэдэн удаа Түндэмүн дээр ирээч гэж урьсан боловч хараар
амьдардаг, гадуур явж байгаад баригдахаас айж байна гээд ирээгүй!

Үргэлжлэл бий

Ц.Эрдэнэбат