БНСУ-д ажиллаж, амьдарч байсан он жилүүд – 18 /цуврал/

 

Сөүл орчмын хотуудын барааг бөөгнүүлж хураан орхидог. Өглөө 07 цагт машинууд ирээд, жолооч нар нь өөрсдөө ялгаад ачдаг.

Намайг анх буулгах хэсэгт ажиллуулсан. Хоёр цагийн дараа оройн ээлжийн ахлагч надтай ирж уулзаад, сарын 1.000.000 воны цалин өгье. Илгээмжийн газарт ажилчнаар орж ажиллах уу? гэсэн.

Би 1.100.000 воноор ажиллах хүсэлтэйгээ хэлэхэд, 3 сарын дараа 100.000 вон нэмж өгнө гэв. Би байнгын арбайт байдаг гэсэн. Өдрийн 60.000 воноор ажиллах сонирхолтойгоо хэлэхэд, арбайт байнга байхгүй гэсэн.

Ажил олдохгүй байгаа тул аргагүй эрхэнд би 1.000.000 воны цалингаар ажилд орсон. Хожим нь тэр надад арбайт байнга байхгүй гэж худлаа хэлснийг мэдсэн. Арбайтаар өдөрт 3-5 хүнийг байнга авдаг байсан.

Илгээмжийн газарт Пакистан-2, Орос-10, Монгол-1, Хятад, Солонгосууд гээд 40 гаруй хүн ажилладаг том газар байсан. Би нэг Пакистантай хамт хашаан дотроо байх, контейнерт хамт амьдардаг байв.

Оросууд өглөө бүр 07-10.30 цаг хүртэл бидний хурааж, орхисон том овортой барааг дөрвөн хүн тус бүр 20.000 вон, жижиг овортой барааг хоёр хүн тус бүр 10.000 воноо бэлэн авч арбайтаар ажилладаг байлаа.

Энэ нь цалингаас гаднах орлого юм. 3 сарын дараа миний цалинг 100.000 воноор нэмж ачих хэсэгт ажиллуулах болсон. Над дээр нэмж Бат гэдэг Монгол ажилд орсон.

Бат надтай хамт Цэргийн Нэгдсэн Дээд Сургуульд хамт суралцаж байсан боловч төгсөөгүй тул би зүс танихаас цаашгүй.

Бат архинд нилээд дуртай. Удалгүй Батын хүргэн гээд Дорж гэдэг залуу Монголоос ирээд, бид нартай хамт ажиллах болсон.

Бат тэнд Монгол хүн хэрхэн яаж архи ууж, чаддагийг ёстой харуулсан даа…

Илгээмжийн газарт ажилладаг Солонгос, Орос, Пакистан, Монголчууд архи ууж, хулгай хийхдээ ямар их эв нэгдэлтэй байсныг би үгээр илэрхийлж үл чадна…

Тэд нар аль ч орныхоо хэлийг сайн мэдэхгүй. Тэгээд өөр өөрсдийнхөө хэлээр хоорондоо яриад, яаж ойлголцоод байдгийг л би гайхаад олддоггүй юм аа…

Тэд нар хэн нэгийнх нь бие муу байгааг хараад л, хэлүүлэлтгүй нэг нь яваад л, дотрыг нь засах архи аваад өгдөг юм.

Оросууд гоё гоё чанар сайтай, компаний подволк өмсөөд л… Бат, Дорж хоёр маань долоон хоног бүр л Монгол руу илгээмж явуулаад л…би гайхаад л явсан.

Хожим нь тэд нар илгээмжээр явж байгаа бараанаас хулгайлдаг байсан гэдэг нь илэрснээр би мэдсэн юм.

Тэндээс бараа хулгайлах тийм санаа миний толгойд хэзээч орж байгаагүй. Би тэнд байрлахаа болиод, Цээмаагийн контейнерт хамт амьдардаг байсан.

Би Цээмаагийн үйлдвэрийн эзэнтэй очиж уулзаад: – Та гэр бүлийн хоёрыг ингэж туст нь амьдаруулж болохгүй гэдэг талаар нилээд удаан ярилцсаны эцэст зөвшөөрүүлж чадаж билээ.

Бат архи уугаад, ажлаа хийхээ болиод, хүргэн Дорж нь аргаа бараад нэг удаа, гар, хөлийг нь скочоор хүлээд, контейнертоо үлдээгээд гаднаас түгжээд, бид хоёр ажилдаа гарсан юм байна.

Манай ажилчид нэг тийшээ заагаад, инээлдээд байхаар нь хартал: – Бат маань \”Цахиур Төмөр” шиг хүлээтэй, дэгдэж явна. Уур ч хүрэх шиг…инээд ч хүрэх шиг…

Мөн ачаагаа ачуулж байгаа машины нүүрний шил арчигчинд ууж байсан архиа хавчуулаад, цаас дэвсээд унтсан байсныг Дорж бид хоёр өргөж контейнерт оруулж байлаа.

Илгээмжийн газрын удирдлагууд надаас Батыг эндээс зүгээр явуулаад өгөөч гэж гуйдаг байж билээ…

Би илгээмжийн газарт есөн сар ажилласны дараа дахиад цалин нэмж өгөөч гэхэд цалин нэмэхгүй гэсэн.

Тэгвэл Оросуудтай хамт Дорж бид хоёрыг өглөө арбайт хийлгэж өгнө үү? гэхэд тэд нар зөвшөөрсөн.

Харин Оросууд бид хоёрыг дургуй хүлээж авсан. \”Хоноц хоноц доо дургүй. Хонуулсан айл хоёуланд нь дургүй” гэдэг шиг…

Учир нь тэд нар зургаан хоногт заримдаа хоёр удаа ажилладаг байсан юм. Бид хоёр нэмэгдснээр зургаан хоногт нэг удаа л гарах болсонтой холбоотой.

Гэхдээ зургаан хоногт цалингаас гадна 30.000 вон авна гэдэг тийм ч чамлахаар эд биш л дээ. Хүний шуналд хязгаар байхгүй нь харамсалтай…

Солонгос улсын дөрвөн том хот Тэ жон, Тэгү, Пусан, Чолле ду Кванг жү руу ачаа их явдаг. Намайг эхлээд, Тэ жон, дараа нь Оросууд удаан ачаад байна гээд Тэ гүгийн машинуудыг ачуулсан.

Хэсэг хугацааны дараа би дандаа ийм их ажил хийх нь надад хэцүү байна. Тиймээс Тэ гү хотын ачааг Александр мягмар, баасан гаригт, Дорж лхагва, бямба гаригт, би даваа, пүрэв гаригт ачиж байх хуваарь гаргаж түүнийгээ мөрдөж ажиллацгаав.

Гурван хүн ингэж тойрч ажиллах нь хэн хэндээ амар байлаа. Ажлын өдрүүдэд Тэ гү рүү 3-4 машиныг ганцаараа ачдаг юм. Эхний болон сүүлийн машиныг ачихад гайгүй. Дундах машиныг ачихад, бараа овоороод л… гаднаас хүмүүс түрж, туслаад л… цаашаа хараад л.. ухарсаар байгаад гараад ирдэг юм.

Ургацын баяр болон цагаан сараар бол ачаа ихэсдэг тул их ядардаг. Би нэг удаагийн Ургацын баяраар Тэ гү рүү хамгийн их долоон машиныг ганцаараа ачиж билээ…

Бямба, Ням гаригт ажил багатай тул арбайтаар хүн авдаггүй байв. Байнга бөхөлзөж, хүнд юм өргөдөг тул нуруу их өвддөг болсон.

Би метроны Яатап буудал дээр байх Улаан загалмайн эмнэлэгт 14 хоногт нэг удаа очиж, төлбөргүйгээр нуруундаа тариа хийлгэн, эм авдаг байсан.

Тус эмнэлэг 10 граммын шиприцээр дүүрэн тариаг /2-3 тариа холиж/ нурууны хоёр талаар хийдэг юм.

Тариа хийлгэж байхад, нуруу хөшиж өвдөх нь бага болж, сайхан болдог байлаа. Тэр эмнэлгийн ачаалал ихэсээд, сүүлдээ 25 хүнийг нурууны эмчилгээнд очероор авдаг болсон.

Хятадын Солонгос үндэстэн эмээ, өвөө нар өглөө эрт очоод, баахан нэр бичээд, 11.00 цагт очоод, очерт орж чадахаа больсон.

Би хоёр удаа хэл, ам хийж байж, тариа хийлгээд, дахиж тийшээ очихоо больсон. Тэр эмнэлэг 14-17.00 цаг хүртэл ажиллах хуваарьтай байсан.

Үргэлжлэл бий

Ц.Эрдэнэбат