БНСУ-д ажиллаж, амьдарч байсан он жилүүд – 10 /цуврал/

 

Дараа нь би Цэргийн Нэгдсэн Дээд Сургуульд хамт суралцаж
байсан, Цэрэнгээр газарчлуулж, метроны Вондан буудал дээр очиж уулзсан. Түүний
өмсөж ирсэн хувцас надад таалагдаагүй тул би түүнд; – Гоё хувцас авч өмсөөрөэй
гээд 40.000 вон өгсөн, Түүнээс хойш би зав л гарвал эхнэрийнхээ ихэртэй очиж
уулздаг болсон.

Тэднийд очоод ирэхэд, бүтэн өдрийн явдал болдог байв. Манай
хоёр гэр хоорондоо их зайтай байсан. Тэр намайг анх удаа мах шарж иддэг
хоолны газар оруулж мах идүүлсэн.

Эхнэрээ санаж байгаа надад ихэртэй нь уулзах сайхан байдаг
юм. Царай төрх, биеийн галбир, дуу хоолойны өнгө гээд бүх зүйл нь адилхныг
яана…

Би хааяа Туулынд орж мэдэхгүй зүйлээ асууж, хэрэгцээ гарвал
Туулыг үйлдвэрийнхээ удирдлагатай уулзуулдаг байв. Манай үйлдвэрийнх ч Туулыг
сайн таньдаг байсан.

Намайг 9 дүгээр сарын 11-нд өдөр хоолоо идээд, амрахаар гэр
рүүгээ явж байхад, Туул хашаан дээгүүрээ тэгнэж хэвтээд, Америкад болсон
террорист аллагын талаар анх удаа хэлж, цаашдаа надад сайн тайлбарлаж өгч байв.

Туул гэртээ хүн ирвэл цаад өрөөндөө оруулдаггүй. Гал
тогооныхоо өрөөнд хүлээж авдаг байсан. Хүүдээ хоол, цайг нь цаад
өрөөнийхөө хаалгаар oруулж өгдөг. Хүү /Баяраа/ нь хоол, цайгаа идчихээд, аяга,
тавагаа буцаагаад л өгнө.

Нилээд хугацаанд би хүүгийнх нь царайг харж чадаагүй. Сүүлд
танилцахад өндөр нуруутай, цагаан царайтай, тарган залуу байсан. Би хүүгээ
санаж байсан болохоор түүнд сайн.

Би ээжтэй нь нийлж, архи уудаггүй тул Баяраа надад бас сайн.
Туул архи уухаа болиод, бид хоёр хааяа вино ууна. Нэг удаа Туул бид хоёр вино
уугаад, түүнээс хойш Туул вино уухаа болиод, Макколи буюу цагаан будааны
барашик уудаг болсон.

Тэр нь шинэхэн дээрээ манай айрагтай төстэй боловч арай
чихэрлэг. Би Туултай хамт барашик хааяа уух боловч нэг удаа их согтсоноос хойш
дахиж уугаагүй. Туул оройдоо л 1.5 литрийн савтай барашикийг ганцаараа уудаг
байлаа.

Мөн тамхи татдаг. Гэхдээ тамхи татахдаа уушиглаж чаддаггүй.
Тамхийг зүгээр сороод л үлээчихдэг юм.

Нэг удаа миний утасанд танихгүй дугаараас надтай танилцахыг
хүссэн мессеж ирж билээ. Би өөрийгөө танилцуулчих, миний утасны дугаарыг хэнээс
авсныг асуусан хариу явуулсан. Чамайг таньдаг хүнээс авсан.

Хүний нутагт байгаа хүмүүс хоорондоо танилцаж, сэтгэл
санаагаа хуваалцах нь сайхан шүү дээ гэсэн хариу ирсэн. Би дахиж мессеж
бичээгүй.

Нэг өдөр Цэцээ над руу утасдаад Сөүлд уулзъя гэсэн. Би
Цэрэнтэй байнга уулздаг байсан тул Цэрэн тэр хоёрын хоорондын холбоог сайн
мэддэг байсан. Цэрэн түүнээс зугтаагаад, надад өөрийнхөө хаяг, утасны дугаарыг
Цэцээд битгий өгөөрэй! гэж гуйдаг байсан юм. Тиймээс Цэцээ эргээд над руу
хандсан тул би царай өгөлгүй, түүнээс хойш бид хоёр харьцахаа болисон.

Манай хажуугийн оймсны үйлдвэрт, Чойрын математикийн багш
Энхээ гэдэг надаас эгчмэд хүүхэн ажиллаж байлаа. Түүнийг би сайн танихгүй.
Намайг 10 жил төгссөний дараа, Чойрт багшаар ирсэн юм билээ. Дунд сургуульд
манай эгчийн ангид байсан гэж ярьж байсан.

Туул бид хоёр Ургацын баяраар тэдний хажуугийн халдаг гудас
хийдэг үйлдвэрт, гурван өдөр арбайт /цагийн ажил/ хийсэн. Хайрцагны үйлдвэрийн
байр засвар хийгээгүй муу, усанд орох, бие засахдаа үйлдвэр рүүгээ явдаг байв.

Хайрцагны үйлдвэр миний хэл муутайг ашиглаж, цалингаа
нэмэхгүй, хэдэн удаа Баасан гаригийн орой болгон үүрийн 05 цаг хүртэл илүү цаг
хийлгээд, гурван цаг унтуулаад л ажилд гаргадаг байлаа.

Нэг удаа биБямба гаригийн15 цагийн үед их ядарсан
тул шууд машинаа унтраагаад суусан. Үйлдвэрийн дарга ирээд; – Яасан гэхээр нь
би Солонгос хэлээр хальт мулт би ядараад толгой өвдөөд байна гэсэн.

Үйлдвэрийн дарга надад; – Одоо нэг цаг гаруй тэсчих гээд нэг
Бангладеш залууг дуудаад надтай хамт ажиллуулсан. Түүнээс хойш намайг тэгж урт
цагаар ажиллуулахаа больсон.

Миний цалин нэмээгүйгээс би 10 сараас ажлаасаа гарсан.
Туулын хашаанд байдаг обойны үйлдвэрт эхний сардаа 750.000 воны цалинтайгаар,
дараа сараас 900.000 воны цалин авахаар тохирч ажилд орсон.

 

Үргэлжлэл бий

Ц.Эрдэнэбат