Байнга шахуу автобусаар явдаг болохоор хааяа нэг “үйл явдлын” пост оруулаад хүмүүст адлуулдаг. Сая тэр өвөө, охин хоёрын бичлэг хэсэг шуугиулах шиг боллоо.
Гэхдээ л нээрэнгээсээ зарим ахмадууд автобусанд орж ирэхдээ хаана суудал байна, хаана суудал гаргаж болох нь уу гээд яг л олзоо хайж буй араатан шиг орж ирдэг. Тэр нүд ам нь харвал аймаар, яаая. Зарим охидууд хараад л год гэж босоод шууд холдож байдаг.
Мэдээж ахмад, хөгжлийн бэрхшээлтэй, зогсож явахад хүндрэлтэй хүмүүсийг хараад танихад хэцүү биш, тийм хүмүүст хөгшин, залуугүй босоод суудлаа тавьж өгдөг нь түгээмэл. Харин “хараажаар” хөгжлийн бэрхшээлгүй, дундаж эргэм насныхан автобусанд орж ирэхээрээ биологийн насаа хүчээр 10, 20, 30 жилээр нэмээд, болоогүй ээ бас бусдыг хүндлэх, хайрлах, ойлгох ямар ч хүсэлгүй шууд хүчиндэн харьцах нь зэвүү хүрмээр. Эр, эмгүй л бүдүүлэг, орк зан гаргаж голцуу зайлуул хүүхэд, залуусыг хүчээр сандлаас нь хөөдөг.
Босгох биш бүр хөөдөг шүү. Баярлалаа гэдэг үгийг ийм төрлийн хүмүүс хэзээ ч хэлдэггүй. Бараг мэддэг ч үгүй байх.
Ийм нөхцөл байдлыг шүүмжлэхээр өөрөө аав ээж, эмээ өвөөгүй юм уу, хэдэн жилийн дараа өөрөө хөгшрөөд ингэж алиатана даа гэж сөргүүлэх. Насны ялгаа, хүндлэлийг ойлголгүй л яах вэ. Гол нь залуусаас ахмадуудад үзүүлэх хүндлэлтэй адилхан ахмадууд маань ч гэсэн хүүхэд залуусаа хүндлэх, бас хайрлах үүрэгтэй баймаар. Хараад бид мэдэхгүй байвал учраа хэлээд хүн шиг харьцвал хэн ч гэсэн босоод л суудлаа найр тавин өгнө шүү дээ. Мэдээж тэгэхгүй орк залуучууд ч байгаа. Гэхдээ дийлэнх нь соёлтой сайхан болж байгаа шүү. Бие биетэйгээ л сайхан бас амьдаараа харьцах хэрэгтэй мэт.
Гоё хүмүүс зөндөө бас бий шүү. Долоо хоногийн өмнө явж байхад нэлээд хөл муутай эгч орж ирсэн. Босоод суудлаа өгөх гэхэд мөрөн дээр шууд дараад хэрэггүй, би 2 буудлын дараа бууна, энэ их хүнтэй байхад нааш цааш хоёулаа байраа солиод юухэв зүгээр, миний хөл зогсоод явбал арай өвчин багатай байдаг юм гээд өөрөө суугаад яв миний хүү гээд эгч инээмсэглээд мөр түшээд явсан.
Эсрэгээрээ нэлээд гангандуу авгай нар автобусанд бараг мөлхөх шахам орж ирээд буугаад явахдаа гудамжаар томск адуу шиг өндөр өсгийт дээрээ тачигнаад гунхаад алхдаг нь байдаг байдаг. Бас нэг бүүр л ганган үеийн шахуу хүүхэн огт карт уншуулж, мөнгөө төлөхгүй ороод, жолооч орилоод шаардаад байхад тоохгүй гүрийгээд суугаад байсан. Ичмээр.
Өнөөдөр жишээ нь гол буудлууд дээр хүмүүс буухад цөөн биш сул суудал үлдэж байгаа юм. Зогсож байсан залуусаас хэн ч тоож суухгүй байна. Тэдэнд суудал үнэндээ сонин биш. Хүн ёсны хүндлэл, соёлтой харилцаа, бас хааяадаа баярлалаа гэдэг үг л хөгшин залуу гэлтгүй та бидэнд тун чиг дутагдаад байх шиг байна даа.
